img:hover { -webkit-transform: rotate(-2deg); -moz-transform: rotate(-2deg); ;(-o-transform: rotate(-2deg { عاشق مغرور

قالب پرشین بلاگ


عاشق مغرور

 واقعا که دیگه دوست خوب پیدا نمی شه !! پیدا می شه ؟؟

دوستای خودم رو که نگاه می کنم هر کدوم توی دوران رفاقتمون یه جورایی دلمو شکستن یا بهم نارو زدن ، بعدشم توی صورتم می ایستن و یه طوری کار بدشون رو توجیه می کنن و منم که بخشنده باز باید ببخشمشون ،

 خدا می دونه چقدر تاحالا کار هر کدومشون رو راه انداختم و واسشون رفاقت کردم  بی منت ، اینو که گفتم چون می دونم این مطلبو نمی خونن ، چون آدرس وبمو به هیچ یک از دوستام توی این هفت هشت سال ندادم ،

وای وای وای مخصوصا اونایی که ازدواج کردن و متأهل شدن ،

 بابا گفتن به خانوماتون احترام بزارید ،

 هواشونو داشته باشین (بر منکرش لعنتنه دیگه به این شوری

تا خانوماشون صداشون می کنن میمیرن !!! بابا مردی گفتن زنی گفتن !!!!!

بابا نگفتیم بی احترامی کنید نه به خدا ،

 خدا واسش نسازه کسی که به خانومش بی احترامی کنه 

ولی والله به الله به این می گن زن زلیییییییییییلی

مدتیه دارم به دوستای نزدکیم نگاه می کنم و به دوستای دوستام و می بینم که واقعا دیگه نباید بهشون توی هیچ کاری اعتماد کنم ،

 باید توی زندگیم طوری برنامه ریزی کنم که محتاج هیج یک از دوستام نباشم   

 

 

شما چی دوستای صمیمیتون تا حالا دلتون رو شکستن یا نه ؟؟؟؟؟؟

توی زندگیتون می تونید کاملا بهشون اعتماد کنید و روی دوستیشون حساب باز کنید ؟

 

راستی تنها دوست خوبم می دونید کیه ، که همیشه می تونم روش حساب باز کنم

دوستی که همیشه هوامو داره ، امام حسینه (علیه السلام)

[ یکشنبه چهاردهم اردیبهشت 1393 ] [ 9:54 بعد از ظهر ] [ جواد ]

گر نمی دیدم . . .

گر نمی دیدم در این دنیا تو را ، گر نبودم با تو هرگز آَشنا

گر در آن محفل نبودی همچو شمع یا نمی دیدم تو را در بین جمع

گر ز هر بیگانه ای بیگانه تر ، می گذشتم از کنارت بی خبر

گر نمی کردی به سوی من نگاه ، با نگاهی نمی رفتم ز راه

عاشقی گر در سرشت من نبود یا که عشق سرنوشت من نبود

این زمان جانم ز مهرت پر نبود ، سینه ام منزلگه عشقت نبود

گر چه عشق تو غیر حسرت بر نداشت ، ساقیت جز درد ، در ساقه نداشت

گر چه دیدم در رهت دائم بلا ، وای بر من گر نمی دیدم تو را


                                                 

****

خداوندا تو می دانی

                          که انسان بودن و ماندن

                                                   در این دنیا چه دشوار است

چه زجری می کشد آن کس

                          که انسان است و

                                                   سر شار از احساس است 

[ شنبه ششم اردیبهشت 1393 ] [ 12:8 بعد از ظهر ] [ جواد ]


نمی دانم پس از مرگم چه خواهد شد
نمی خواهم بدانم کوزه گر از خاک اندامم چه خواهد ساخت
ولی بسیار مشتاقم
که از خاک گلویم سوتکی سازد
به دست کودکی گستاخ و بازیگوش
و او یک ریز،ولی پی در پی و آرام،دم گرم خودش را در گلویم سخت نقشبارد
و خواب خفتگان خفته را آشفته تر سازد.
در بیکرانه ی زندگی دو چیز است که افسونم میکند:
آبی آسمان که میبینم و میدانم که نیست
و خدایی که نمیبینم ومیدانم که هست.
مادرم می گفت که عاشقی یک شب است و پشیمانی هزار شب اما حالا هزار شب است که پشیمانم که چرا یک شب عاشقی نکردم.
اگر تنها ترین تنهایان شوم باز هم خدا هست او جانشین تمام نداشتنهای من است.
زنده بودن را به بیداری بگذرانیم که سالها به اجبار خواهیم خفت.

 

[ پنجشنبه چهاردهم فروردین 1393 ] [ 3:16 قبل از ظهر ] [ جواد ]

                       « شبهای غریب زندگی »

خدایا ،

        مرا در این وادی با شبهای غریب و دل آزارش در برابر تمام سختیها و نومیدی یاری کن و اسیر لذتها و زیبائیهایش مکن

با الهی ،

        قطره قطره اشکهایم را که در خلوت شبانه ام بر گونه هایم جاری می شوند ببین و دلتنگیهایم را مرحمی بگذار

 

« سفر غریبی داشتم توی اون چشم سیاهت

                        سفری که برنگشتم گم شدم توی نگاهت

یه دل ساده ی ساده ، کوله بار سفرم بود

                        چشم تو مثل یه سایه هم جا همسفرم بود

از همون لحظه ی اول ، آخرش تو رو که دیدم

                        تپش عشق و تو رگهات عاشقونه می شنیدم »

 

[ سه شنبه دوازدهم فروردین 1393 ] [ 12:6 بعد از ظهر ] [ جواد ]

مهربانم

من منتظر پنجره ای هستم که عطر تو را دوباره به من نشان بدهد .

من دیوانه ی ساقه های پَرِ سیاوشانم که

اولین بار در خواب سپید تو روئید .

ای عشق ناگزیر !

         اگر قرار باشد بنویسم ، باید در همه ی سطرهای دفترم

حضور داشته باشی ، نفس های تو می تواند برگ برگ

 دفترم را از پاییز پاک کند  من بی قرار حرف های ناب توأم ،

حرف هایی که هزاران سال دیگر در یک بعد از ظهر آفتابی

 با من خواهی گفت .

من ازا اولین روز آفرینش ، چشم به راه نگاه جذاب توأم .

 

هرگزم نقش تو از لوح دل و جان نرود

                                           هرگز از یاد من آن سرو خرامان نرود

آنچان مهر تو هم در دل و جان جای گرفت

                                           که اگر سر برود از دل و از جان نرود 

[ شنبه دوم فروردین 1393 ] [ 3:46 بعد از ظهر ] [ جواد ]

شهادت مظلومانه ی خانم حضرت زهرا سلام الله علیها

 و ایام فاطمیه تسلیت باد

مرو ای سایه ی زیبای خدا از سر من

                                    مرو ای مادر من مادر من مادر من

مهربان من مرو تا که دوباره همه شب

                                    بکشی دست نوازشت به روی سر من

سایه ی رحمت حق از سر این خانه مرو

                                    کن ترحمی به حال دیده های تر من

بی تو کاشانه ی ما همچو عزاخانه شود

                                    مرو ای آرامش جان از بر من

بی تو ای عصمت حق زلال کوثرِ خدا

                                    پر شود زخون دل سبوی من ساغر من

در کنار بسترت اشک حسن می ریزد

                                    او شده شمع غم هجر تو ای دلبر من

گر روی قلب حسین بسوزد از ماتم تو

                                    پرپر از داغ تو گردد دل نیلوفر من

هر نفس که می کشی تا نفس دیگر تو

                                  روح و جان من برون می شود از پیکر من


* * * * * * * * * * * * * * * * * * 

چه زیباست . . . !

                  به خاطر تو زیستن

                          و برای تو ماندن

                                  و به پای تو مردن

                                                    و به پای تو سوختن

چه تلخ است . . . !

                 دور از تو بودن

                          و خوشبخت زیستن

                                  و برای تو گریستن

                                           و به عشق دنیا نرسیدن

 

ای کاش می دانستی بدون «تو» زندگی تلخ است

و بدون«تو»

مرگ گواراترین زندگی است.

 

ای کاش می شد این حرفا رو به زبون می اوردم ولی باز این غرور لعنتی اجازه نمی ده

                 ******

در شبان غم تنهائی خویش

                          عابر چشم سخنگوی توأم

من در این تاریکی

                          من در این تیره شب جان فرسا

                                           زائر ظلمت گیسوی توأم                     

[ دوشنبه بیست و ششم اسفند 1392 ] [ 11:20 قبل از ظهر ] [ جواد ]

این ندا تا عرش اعلی می رود

دختر آمد حیف مادر می رود

السلام علیک یا زینب کبری سلام الله علیها

ولادت حضرت زینب سلام الله علیها بر تمام شیعیان مبارک باد 


. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 

ای که با یاد تو در آتش و تب می سوزم

یاد من کن که به یادت همه شب می سوزم

مرغ شب خوابید و از عشق تو بیدارم هنوز

دیده نابینا شد و مشتاق دیدارم هنوز

دلم در دیدن رویت همیشه می کند فریاد

به یاد اولین دیدارت که مهرت بر دلم افتاد

هر کجا دل شکسته دیدی یادی ز دل شکسته ام کن

هر جا قفس پرنده ای بود یادی ز پرو بال خسته ام کن

 

« حالا که روزگار دل ما رو شکست

با این سرکش مست حالا چه می شه کرد

                           تا وقتی سرنوشت ، پریشونی نوشت

                           با تقدیری که هست دیگه چه می شه کرد »

 

[ جمعه شانزدهم اسفند 1392 ] [ 1:6 بعد از ظهر ] [ جواد ]

بهم می گه دوسم داری ؟

اگه داری چرا هیچوقت بهم نمی گی

هیچوقت نشده تو چشام نگا کنی و بگی دوسم داری

من که همیشه بهت می گم دوست دارم ، زندگیم ، عشقم ، پس چرا تو هیچوقت بهم نمی گی

می دونم دوسم داری ولی دوست دارم از زبونت بشنوم

 

نمی دونم چی بهش بگم فقط بهش می گم آره

خداییش اینقدر دوسش دارم که یه تاره موشو به کل دنیا نمیدم

دوست دارم سرمو بزارم رو شونشو بهش بگم تو تمام زندگیمی ، به خاط توئه که تمام مشکلات زندگیرو فراموش می کنم ولی باز این غرور لعنتی زبونمو بند میاره

نه می تونم غرورمو زیر پا بزارم نه می تونم عشقمو

نمی دونم چیکار باید کنم موندم توش

آخ از دست این غرور . . .  

[ دوشنبه بیست و هشتم بهمن 1392 ] [ 8:15 بعد از ظهر ] [ جواد ]

               « به نام هستی بخش نیستی »

همیشه زیباترین لحظه ی این روزهای یک نواخت زندگیِ کسالت آور ،

نوشتن برای یک نازنین دوست داشتنی و عزیز دل عاشق من است .

برای تو مینویسم از خون دل به جای جوهر و از قلب به جای یک تکه کاغذ؛

برای تو که در تاروپودم نهفته ای و به هر طرف که می نگرم رخ زیبای تو نمایان است

و هر هوایی که استشمام می کنم بویی خوش به خوش بویی گل یاس دارد .

من از پشت پنجره تنهایی با تو حرف می زنم ، از پشت دیوار دلتنگی هر شب

با قایق غم هایم ، در رودخانه ی اشکهایم برای رسیدن به تو تا انتهای ظلمت پارو می زنم

تا شاید روزی برسم .

ای افسانه ی زندگیم ، کاش همه زندگیم قطره اشکی می شد تا من این هدیه ی کوچک

را بدرقه ی ایثار تو کنم .

 

[ جمعه چهارم بهمن 1392 ] [ 0:19 قبل از ظهر ] [ جواد ]

اهل دردم می شناسم درد را

                                    دیده ام شب گریه های مرد را

ماه می تابد از اعماق چاه

                                    تلخی پیغام دردآور را

دوره گرد کوچه های بی کسی است

                                    من چه سازم این دل شب گرد را

باز از پشت دلم خون می چکد

                                    روبرویی نیست این ناورد را

پشت شطِ نور پنهان می شوم

                                    تا نبینی چهره ی نامرد را

           

                        ***************

به دادم برس ای اشک خیلی دلم گرفته

نگی از دوری کی ، نپرس از چی گرفته

 

[ جمعه سیزدهم اسفند 1389 ] [ 11:50 بعد از ظهر ] [ جواد ]

دیده ام در آینه ، گاهی دلی پر می زند

از دیدار بی کسی غم بر دلم سر می زند

اشک حسرت گوشه ای آرام و ساکت می رود

عشقی از جنس صداقت هم چنان در می زند

نیست این میزبانی خوش ، ولی

میهمانش هم چنان پُر شور و پر شَر می زند

هفت خان عشق را با تو به سر کردم

دفتر عمرم ولی ، یک برگ دیگر می زند

برگی از رنگ کبود و تیره ی آوارگی

عاشقان را چوب هجرت ، تازه و تر می زند .

 

« فریادرس این دل دیوانه تویی تو »

[ یکشنبه هفدهم بهمن 1389 ] [ 4:46 قبل از ظهر ] [ جواد ]

« دل عاشق »

            چندی است که دل های عاشق ، دیگر بهاری ندارند

نام تو مرا دلتنگ دیدار می کند و حضور تو مرا ار گرداب می رهاند

و غرق دریای خویش می کند .

            در افق ناپیدای ذهن ها ، دلم نگاه تو را می طلبد تا گل عشق در دستان تو بگذارم و به دیار عاشقان حقیقی برسم .

 

« کاش می شد روزی نیاد که وعده ها بوی خیانت بگیرن

   کاش می شد روزی نیاد ، دروغ و نیرنگ و ریا جای صداقت بشینن

   کاش می شد روزی نیاد مردم ما عشقو فراموش بکنن

   کاش می شد روزی نیاد ستاره ها شبها رو خاموش بکنن

   کاش می شد روزی نیاد شاپرکها از توی خونه ها برن

   کاش می شد روزی نیاد کبوترا پربزنن تنها برن »

[ جمعه شانزدهم مهر 1389 ] [ 3:39 بعد از ظهر ] [ جواد ]

امشب بعد از یه مدت بسیار طولانی وارد شبکه شدم و اومدم هر چند خیلی کوتاه وبلاگمو آپ کنم ، حالا با یه خبر شاید تا حدودی طنز شروع می کنم و اینه که یکی از دوستان به من گفتن که در یکی از تاکسی سرویس های یک شهری ، رانندگان از بیکاری منچ بازی می کنن . این دوستمون خودشون تو همون تاکسی سرویس مشغول به کار هستن و گفتن که به همکاراشون بگم که آقا کمتر سرویس دزدی کنین و تا به هر کی رسیدین زود شماره موبایلتون رو ندین و بزارین که مشتریهامون برای درخواست سرویس با دفتر تماس بگیرن . آقا نشینید پشت میز و سرویس راه دور رو با عنوان سرویس شهری برای خودتون هاپولی کنید ، به خدا ضرر می کنید ، این پولا خوردن نداره ( حالا از ما گفتن) .

. . . . . . . . . . . . . . .

راستی منم امسال رو براتون سالی پر از شادی و نشاط و همچنین موفقیت در کارهاتون آرزو می کنم و امیدوارم هر کی به اون کسی که دوسش داره برسه انشاءلله .

 

[ جمعه چهاردهم فروردین 1388 ] [ 2:41 قبل از ظهر ] [ جواد ]
                               

 

از چه بنویسم ؟

                   امشب که سقف بی ستاره ی اتاقم بر سرم سنگینی می کند ، مانده ام  از چه بنویسم ؟

                   از آنهایی که دیروز با من بودند و امروز رفته اند ، یا از تو که همیشه حرف های مرا می خوانی !

از چه بنویسم ؟

                   از آسمانی که در حال عبور است یا از دلی که سوت و کور است ،

از زمین بنویسم یا از زمان ، یا از یک نگاه مهربان ؟ از خاطراتی که با تو در باران خیس شد یا از غزل هایی که هیچوقت سروده نشد ؟

از چه بنویسم ؟

                   از نامه ای که هرگز به سویت نفرستادم یا از بدرودی که هرگز آن را بر زبان نیاوردم ؟

من عاشق خیابانی هستم که قسمت نشد با هم در آن قدم بزنیم ،

من دلبسته ی درختی هستم که فرصت نشد آسمان را رویش حک کنم ،

من منتظر پنجره ای هستم که عطر تو را دوباره به من نشان بدهد .

  من بی قرار حرف های ناب تؤام ، حرف هایی که هزاران سال دیگر در یک بعداز ظهر آفتابی با من خواهی گفت .

من از اولین روز آفرینش ، چشم به راه نگاه جذاب تؤام .

 

هرگز نقش تو از لوح دل و جان نرود

                                      هرگز از یاد من آن سرو خرامان نرود

آنچنان مهر تو هم در دل و جان جای گرفت

                                      که اگر سر برود از دل و از جان نرود  

 

[ چهارشنبه سوم بهمن 1386 ] [ 4:26 بعد از ظهر ] [ جواد ]

هنوز در خیالم می لولد و سوسوی چشمانش ، تنهایی ام را می کاود . وجودم از او پر و خالی می شود و همه ی این بادهای موذی را شاهد می گیرم که سرسختانه در برابر موریانه های بی مهارش مقاومت می کنم . چه سر نوشت تب آلودی که نطفه ی این عشق زود هنگام را باید چه زود به فاتحه بنشینم و چه غم انگیز است که یاسهای خوش عطر کوچه های بی بودن او ، به بوته ای خار بدل شده اند . من تا همیشه از واژه ی " نه "  گریزان خواهم بود  . . . 

 

 

کاش می شد دریای پر تلاطم وجودت را سیراب می نوشیدم تا از وسعت خواهش نگاه من خزان نگذری . کاش می شد حصارکهای غرور را شکست و تو را از میان هزاران بهار ربود . کاش می شد بی نهایت ها را شکافت و به بی کرانه ها پیوند زد . کاش می شد می دانستم چگونه به آواز یک قناری دل باختی و دل غارت شده  ی مرا در بهت و سکوت زمان نشاندی . 

[ سه شنبه یکم آبان 1386 ] [ 1:57 بعد از ظهر ] [ جواد ]
                        

وقتی که اولین غنچۀ گل امید شکفت و به کنارم آمدی  امید داشتم که هنوز غنچه های زیادی برای شکفتن هست پس به این زودیها از کنارم نخواهی رفت

ولی ناگاه وقتی به خودم آمدم دیدم آخرین غنچۀ گل امید در حال پژمردن است و تو به زودی از کنارم خواهی رفت . حال من چه کنم که تو همه چیز را به من آموختی ،

    جز « بی تو بودن را »

حال این درس سخت را در مکتب کدام دلباختۀ عشق بیاموزم

هر زمان که تیک تیک ساعت را گوش می دهم بیاد زندگی می افتم

ولی بدان « بی تو » زندگی آسان نیست و معنایی به خود نمی گیرد

دیدار یک حادثه است                               و جدایی یک قانون

« ولی باید قانون ها را زیر پا گذاشت »

 

[ شنبه هشتم مهر 1385 ] [ 10:14 قبل از ظهر ] [ جواد ]

تمام آرزوهایم زمانی سبز می گردد که تو یک شب بگوئی دوستم داری

می دانم غروب آخر شعرم پر از آرامش دریاست و من امشب قسم می خورم تو را هرگز نرنجانم 

به جان هر چه عاشق توی این دنیای پر غوغاست

                                     قدم بگذار روی کوچه های قلب ویرانم

 

بدون تو شبی تنها و بی فانوس خواهم مُرد

دعا کن بعد از دیدار تو باشد وقت پایانم

 

 

 

[ جمعه سی و یکم شهریور 1385 ] [ 1:39 بعد از ظهر ] [ جواد ]
                                     

          با خونم روی گلبرگهای یاس برایت می نویسم گاهی نوشتن سخت می شود و از تو نوشتن سخت تر ، من هر وقت دلم می گیرد به یاد تو می افتم کاش به جای خاک از کلمه آفریده می شدم و سراپا شعری بودم در ستایش تو . ای زیباترین رنگ خدا ، اگر تو نبودی دنیا سرایی بیش نبود . اگر تو نبودی آسمان یک بیشه سوخته و تاریک بود و زمین یک جهنم طولانی ، فصل ها را با تو می خواهم ، درختان را با تو ، نسیم ها را با تو ، دنیا بی تو یک تلفظ عجیب از زندگی است

و حالا . . .

سوگند می خورم که هرگز عشق را از یاد نبرم ، تا زنده هستم با تو خواهم بود عشق و مهر تو را رأفت و عطوفت تو را هرگر فراموش نخواهم کرد .

 همیشه با تو ، مهرورزیدن با تو و برای تو مرگ نیز در کنار تو ، این حقیقت را باور کن زیرا آنچه می گویم کلام جان و قلب و زندگی من است . یک جان شیفته هرگز دروغ نمی گوید ، یک دل عاشق همیشه پرتویی از حقیقت در خود نهفته دارد ، ترک کردن تو برایم امکان ندارد و زیستن بدون تو ، دردی است که درمان ندارد ، عشق جاودانۀ من نسبت به تو پایان ندارد ...

                              

 

[ یکشنبه نوزدهم شهریور 1385 ] [ 0:37 قبل از ظهر ] [ جواد ]

همراه شقایق های عاشق روی پشته ای از انتظار نشسته ام و خیره به افقم تا شاید تو را ببینم . من از احساس یک کودک وام گرفته ام و خود را معطر به یاسمنهایی از اهالی بشهت کرده ام . خورشید را در دستهایم پنهان ساخته ام و با سبدی از ستاره و سوار بر نور به پیشوازت می آیم .

          بگـو :

از کدامین جاده می آیـی

                    تا چـشمـانم

را سنـگفـرش

                   قـدوم مبارکت کـنم . . .

 

بگو با من

          بگو با چشمهای منتظر به در که  می آیی

          تو از پشت هزاران لحظه های رفته تا امروز

بگو با من

          بگو ای اشک همیشه چشمانم که می آیی

          دوباره مرهمی با رستمهای مهربان خود

          نهی بر زخمهای سینه ام ، این سینۀ پر سوز

بگو با من

          تو ای تنها نیاز دستهای خالی و سردم

          بخوان از انتهای طاقت و صبرم

که من دیگر تو را در امتداد انزوای خویش گم کردم بگو با من      که می آیی

                             بگو با من که می آیی ، بگو . . .  

 

 

 

 

[ چهارشنبه یکم شهریور 1385 ] [ 1:25 قبل از ظهر ] [ جواد ]
 

اوایل تو را باور نمی کردم ، اما بعد ها که تو را حس کردم کم کم باورم شد که تو همان غریبۀ آشنا هستی که مرا با زندگی و عشق ، مهر و محبت آشنا می کند .

پس بدان که دوستت دارم

                                      نمی دانی چقدر

خوشحال شدم هنگامی که احساس کردم

که به قلب زیبای تو راه پیدا کرده ام

با تو ای غریبۀ آشنا می توان تا اوج آرزوها پرید و با چلچله ها از کویر غم کوچ کرد و با تو می توان سپیدۀ سحر را در افق دید

آرزو داشتم همیشه همچون تو روحی لطیف و مهربان داشته باشم

 

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

 

 

تو را دوست دارم به سینه ام سوگند

                                       به اشکهای دل به کینه ام سوگند

تو را مانند دریا دوست دارم

                                        چو عطر پاک گلها دوست دارم

منم چون ماهی افتاده در خاک 

                                         تو را مانند دریا دوست دارم

بخند ای غنچۀ گلزار هستی

                                          که من خندیدنت را دوست دارم

به باغ خاطرم ای لالۀ سرخ

                                          ترا تنها و تنها دوست دارم

 

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

 

بی تو من تنهای تنهایم عزیز

                                       عابری در شهر رویایم عزیز

بی تو یاد تو به من سر می زند

                                         یاد تو مهمان شبهایم عزیز

بی تو هر چه بنگرم بی معنی است

                                         با تو من باشور و معنایم عزیز

پس بمان با من همیشه مهربان

                                         که تویی هستی و دنیایم عزیز                         

 

[ چهارشنبه یازدهم مرداد 1385 ] [ 11:51 بعد از ظهر ] [ جواد ]
   ........   مطالب قدیمی‌تر >>

.: Weblog Themes By Iran Skin :.

درباره وبلاگ

اللهم عجل لولیک الفرج ،به حق مولاتنا فاطمه زهرا سلام الله علیها